Into the Void

Je wordt naar voren geleid.

Hoe verder je loopt, hoe sterker het gevoel wordt dat de gang niet langer een fysieke ruimte is, maar een beweging. Alsof de ruimte zelf je naar binnen zuigt.
Licht en geluid werken samen als één organisme. De pulsen versnellen, de afstand tussen de lichtlijnen lijkt kleiner te worden en de lage positie van de strips versterkt het gevoel van gewicht en druk.

Je kunt niet precies zeggen waar de gang eindigt.

Je loopt verder.

En steeds verder word je de ruimte ingezogen.

Aan het einde ontstaat een moment van rust. De beweging stopt. Het geluid valt weg en het licht komt tot stilstand.

Even lijkt alles stil te staan.

Totdat de eerste lichtlijn opnieuw aangaat.

En de beweging weer begint.